رادار ضد هواپیماهای بدون سرنشین رقابت طیف الکترومغناطیسی سیستم رادار شناسایی هواپیماهای بدون سرنشین

توسعه و استقرار سیستم های رادار ضد هواپیماهای بدون سرنشین به یک تمرکز پیشرفته در رقابت طیف الکترومغناطیسی تبدیل شده است.این رادارها معمولاً در باند X (8-12 گیگاهرتز) به عنوان محدوده فرکانس اصلی خود کار می کنند.، با استفاده از وضوح عالی و دقت ردیابی برای شناسایی موثر اهداف کم ارتفاع و آهسته در محیط های الکترومغناطیسی پیچیدهتوانایی کنترل و استفاده از باند X به طور کارآمدتر و هوشمندانه تعیین می کند که کدام طرف ابتکارات تکنولوژیکی مهم در دفاع ضد هواپیماهای بدون سرنشین را در اختیار دارد.

این رقابت مستقیماً در رقابت بر سر عملکرد رادار ظاهر می شود: از یک طرف،سیستم ها باید از فناوری هایی مانند پرش فرکانس سازگاری و پرش های باریک استفاده کنند تا عملکرد پایدار و احتمال کم شنود در باند X را تضمین کنند.از سوی دیگر، آنها باید قادر به شناسایی و سرکوب سیگنال های فریبنده یا اختلال از هواپیماهای بدون سرنشین دشمن که در همان محدوده فرکانس عمل می کنند باشند.درگیری بین رادارهای ضد درون، در اصل، یک رقابت پویا در زمان واقعی "شناخت" در مقابل "تدابیر مقابله ای" در یک طیف خاص،به عنوان یک میکروکوسم از قابلیت های نظامی جنگ الکترونیکی در حوزه امنیت در ارتفاع پایین.